Choć brzmi to nieco banalnie, na śniadanie najczęściej jadam kanapki ;) Jak kiedyś wspominałam, rano rzadko mam ochotę na słodkości, więc owsianki i 'pankejki' są raczej urozmaiceniem, a nie codziennością w menu. Staram się jednak, by kanapki te były jak najbardziej wartościowe i zdrowe. Od kilku miesięcy piekę chleb na zakwasie, a po wędliny sięgam bardzo rzadko, świadoma ich składu. Dlatego świetnym rozwiązaniem są samodzielnie robione pasty do chleba, które można bez większego wysiłku przygotować poprzedniego dnia wieczorem. 

Dziś przygotowałam pastę z wędzonego łososia, jajek i warzyw. Jest nie tylko smaczna, ale i zawiera znacznie więcej białka i witamin, niż sklepowe pasty, w których w składzie na pierwszym miejscu jest olej, a ponadto często zawierają przeróżne wypełniacze, emulgatory, stabilizatory i konserwanty. 





Domowe pasty do pieczywa to jest TO – i wiedzą o tym dobrze także inne blogerki i blogerzy: Lejdi, Bartoldzik, Zuzia, Pela , Mopsik i Martynosia - zerknijcie także na ich propozycje ;) 




PASTA Z WĘDZONEGO ŁOSOSIA I JAJEK 
150-200g wędzonego łososia, 
2 jajka, 
¼ czerwonej papryki, 
2 ogórki konserwowe, 
1 łyżka posiekanego koperku, 
1 łyżka majonezu, 
2 łyżki jogurtu naturalnego, 
sól i pieprz 

Łososia, jajka, paprykę i korniszony bardzo drobno posiekać – można nożem, ale ja wykorzystałam blender. Dodać majonez i tyle jogurtu, by pasta miała odpowiednią konsystencję. Dodać koperek, doprawić pieprzem i ewentualnie solą (ja nie dosalałam). Dokładnie wymieszać i schłodzić w lodówce.






(zainspirowane przepisem stąd)

Ciasto to powstało na długo przed tym, nim do Polski dotarło amerykańskie brownie i jego serowa odmiana, czyli sernikobrownie. Jego nazwa pochodzi od imienia głównej bohaterki telenoweli „Niewolnica Isaura”, pierwszej brazylijskiej opery mydlanej emitowanej w Polsce od 1984 roku ;) Polacy oszaleli na punkcie tegoż serialu, a ciasto jest jednym z dowodów tej miłości (na pewno znacznie lepszym, niż nazywanie swojej córki „Isaura”, co też miewało ponoć miejsce...). 
Jako fanka wszelkich serowych i czekoladowych ciast, uwielbiam także i isaurę. Jadłam ją niejeden raz, ale dopiero teraz upiekłam ją po raz pierwszy. W oryginalnym przepisie używa się zwykłego białego sera, który następnie mieli się w maszynce lub malakserze. Jako iż nie posiadam wyżej wymienionych urządzeń, użyłam mielonego twarogu z wiaderka, który jednak był trochę za rzadki i sprawił, że spód ciasta nieco mi zawilgł, co jednak wcale mi nie przeszkadzało :) 



ISAURA 
ciasto czekoladowe: 
250g maki, 
3 łyżki kakao, 
3 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia, 
200g masła, 
250g cukru, 
4 jajka, 
1 opakowanie cukru wanilinowego 

masa serowa: 
700g zmielonego twarogu, 
4 jaja, 
200g cukru, 
100g miękkiego masła 

+ wiórki kokosowe lub płatki migdałowe do posypania 






Ciasto czekoladowe: masło umieścić w rondlu, dodać 5 łyżek wody, cukier, cukier wanilinowy i kakao. Postawić na małym ogniu i gotować, mieszając, aż cukier się rozpuści. Lekko przestudzić, a gdy już nie będzie gorące, wymieszać z żółtkami. Odlać pół szklanki masy, a resztę wymieszać z proszkiem do pieczenia i mąką. Z białek ubić sztywną pianę i delikatnie połączyć ją z ciastem. 

Masa serowa: Masło utrzeć z cukrem na puszystą masę. Ucierając, stopniowo dodawać jajka i twaróg. 

Formę do pieczenia o wymiarach 25 x 30cm wyścielić papierem do pieczenia i wylać do niej ciasto czekoladowe, a na nim masę serową. Łyżką zrobić kilka maźnięć na cieście. 
Piec w 180 stopniach przez 50-60 minut, aż masa serowa z wierzchu zrobi się lekko złocista, a wbity patyczek nie będzie obklejony surowym ciastem czekoladowym. 
Wystudzone ciasto polać odłożoną polewą i posypać wiórkami kokosowymi lub płatkami migdałów. 






(przepis z bardzo starego numeru „Poradnika Domowego”)
 

Jest to jeden z najprostszych przepisów na makaron, i – jak to zwykle w takich przypadkach bywa – to właśnie w prostocie tkwi jego siła. 
Wzmianki o fettucine z masłem i parmezanem pojawiły się we włoskiej książce kucharskiej ju ż w XV wieku, ale dopiero na początku XX wieku rzymski restaurator Alfredo di Lelio dopracował ów przepis i nazwał go swoim imieniem. Synowie i wnuki Alfreda nie zaprzepaścili jego spuścizny i wypromowali potrawę w USA z ogromnym sukcesem. Obecnie fettucine Alfredo jest jedną z najpopularniejszych włoskich potraw w Stanach. Jak nietrudno się domyślić, powstało wiele wersji tej potrawy, wzbogaconej kurczakiem, krewetkami, pomidorami lub zielonym groszkiem. 

Do fettucine Alfredo przymierzałam się od dawna, choć z drugiej strony obawiałam się, że makaron z tak ciężkim sosem, bez żadnych warzyw, będzie strasznie mdły. Nic podobnego! Zarówno mnie, jak i M., makaron baaardzo smakował i aż nam było trochę żal, gdy skończyliśmy swoje porcje. Sos, choć łagodny, jest wyrazisty w smaku. 
Być może kiedyś wypróbuję wersję „podrasowaną” kurczakiem lub pomidorkami, ale póki co jestem w pełni usatysfakcjonowana podstawową wersją :) 



FETTUCINE ALFREDO 
(4 porcje) 
500g świeżego makaronu fettucine, 
25g masła, 
225ml śmietanki kremówki (36%), 
90g świeżo startego parmezanu + trochę do posypania, 
odrobina (!) gałki muszkatołowej, 
sól i pieprz, 
natka pietruszki do posypania 

Masło i 150ml śmietanki umieścić w rondlu, doprowadzić do wrzenia, zmniejszyć ogień i gotować jeszcze przez około 1,5 minuty, aż nieco zgęstnieje. W tym czasie zagotować lekko osolona wodę w dużym garnku, wrzucić makaron, doprowadzić do wrzenia i gotować przez 2-3 minuty. Odcedzić, wrzucić z powrotem do garnka na małym ogniu, zalać śmietanowym sosem i wymieszać dokładnie. Wciąż delikatnie podgrzewając, dodać pozostała śmietanę, parmezan i gałkę muszkatołowa, doprawić sola i pieprzem. Przed podaniem posypać startym parmezanem i udekorować natka pietruszki. 


(przepis z blogu Maggie)

Zapiekanka bardzo luźno inspirowana greckim gyrosem – na tej samej zasadzie, co sałatka gyros, która jest bardzo popularną sałatką na imprezy ;) Zapiekankę z kolei warto przygotować na zwykły obiad w ciągu tygodnia, bo choć nie jest wyrafinowaną potrawą, to mimo to jest bardzo smaczna. Dodatek majonezu może początkowo wydawać się niektórym nieco kontrowersyjny, ale zapewniam, że nie ma w nim nic złego (w końcu co może być szokującego w żółtkach i oleju jako składnikach zapiekanki?). Robiłam ją już kilka razy i zawsze wszystkim smakowała, zatem śmiało polecam :) 


ZAPIEKANKA "GYROS"
(4 porcje)
500 g filetów z piersi kurczaka,
200 g ryżu,
1 cebula,
2 duże czerwone papryki,
5 szt. ogórków konserwowych,
200 g żółtego sera,
przyprawa kebab-gyros,
3 łyżki oleju lub oliwy,
4 łyżki majonezu,
6 łyżek ketchupu 

Mięso pokroić w kostkę, wymieszać z przyprawą gyros i razem z posiekaną cebulą podsmażyć na oleju/oliwie. Ryż ugotować na sypko i ułożyć na dnie żaroodpornego naczynia. Posmarować 2 łyżkami majonezu i 3 łyżkami ketchupu. Na ryż wyłożyć kurczaka i posypać 1/3 startego sera. Ułożyć pokrojone w plastry ogórki konserwowe i pokrojoną w kostkę paprykę. Posypać pozostałym serem. Posmarować pozostałymi 2 łyżkami majonezu i 3 łyżkami ketchupu. 
Piec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C przez około 30-40 minut, aż ser się stopi i zarumieni. 


Zapiekanka ta jest jednym z moich przepisów, które znalazły się w zimowym wydaniu „Apetytu” - małopolskiego magazynu blogerów kulinarnych. Magazyn możecie przeczytać, klikając TUTAJ :)

Fajny pomysł na przekąskę dla amatorów śledzi. Wyrazisty smak tych ryb doskonale komponuje się z suszonymi pomidorami i lekko pikantną rukolą. I chociaż śledzie zwykle nie są zbyt fotogeniczne, te roladki całkiem ładnie prezentują się na imprezowym stole ;) 


ŚLEDZIE „PO WŁOSKU” 
6 filetów śledziowych w oleju, 
6 kawałków suszonych pomidorów, 
rukola, 
czarne oliwki, 
czerwona cebula 

Śledzie odsączyć na papierowym ręczniku. Na każdym filecie ułożyć kilka listków rukoli, suszonego pomidora, kilka piórek czerwonej cebuli i oliwkę pokrojoną na mniejsze kawałki. Ciasno zwinąć i spiąć wykałaczką. 






(pomysł podpatrzony na blogu Małgosi)

Sałatka, którą przygotowałam w tym roku na sylwestra. Chciałam podać kabanosy w mniej standardowej formie, a jednocześnie zależało mi, by sałatka była w miarę lekka, bez żadnego makaronu czy dużej ilości majonezu. Bazę stanowi więc sałata lodowa, a jako „swojskie” towarzystwo dla kabanosów wybrałam marynowane cebulki i sos z dodatkiem musztardy ziarnistej. Sałatka wyszła bardzo smaczna :) 


SAŁATKA Z KABANOSAMI I CEBULKAMI PERŁOWYMI
½ dużej główki sałaty lodowej, 
200g kabanosów, 
½ czerwonej cebuli, 
½ słoiczka marynowanych cebulek perłowych, 
½ puszki czerwonej fasoli, 
½ długiego ogórka, 
1 czerwona papryka, 
3 łyżki jogurtu greckiego, 
1 łyżka majonezu, 
1 łyżka musztardy francuskiej (ziarnistej), 
sól i pieprz 

Sałatę umyć, osuszyć i drobno porwać lub poszatkować. Włożyć do miski. Paprykę pokroić w paseczki, ogórki w półplasterki, czerwoną cebulę w piórka, a kabanosy na kawałki. Wszystko dodać do sałaty. Dodać osączone cebulki perłowe i czerwoną fasolę. Jogurt wymieszać z majonezem i musztardą, doprawić solą i pieprzem. Polać sałatkę i wymieszać. Uwaga: jeśli sałatka ma być transportowana, najlepiej wlać sos w jedno miejsce sałatki, a wymieszać dopiero tuż przed podaniem.

Po raz trzeci już zamieszczam małą listę swoich kulinarnych wyzwań na nadchodzący rok. Lista potraw, które od bardzo dawna chcę zrobić, ale ciągle zapominam lub brakuje mi motywacji. 12 potraw na najbliższe 12 miesięcy. Sprawdziło się w poprzednich latach, więc kontynuuję tę moją małą tradycję :) 

Co przygotuję w tym roku? Jagnięcinę, z którą nigdy dotąd nie miałam do czynienia. Kurczaka pieczonego na butelce z piwem, czyli klasyka totalnego, do którego przymierzam się od dawna. No i klasyki z kuchni świata, m.in. francuskiej, hiszpańskiej, japońskiej i chińskiej. A także danie barowe prosto z wietnamskiej knajpy, czyli kurczaka w cieście kokosowym ;) 

Mam nadzieję, że ten rok będzie jeszcze pyszniejszy, niż poprzednie :)


PLANY NA 2015: 
1. Kurczak na piwie 
2. Coś z jagnięciny 
3. Tarte tatin 
4. Nasi goreng / bami goreng 
5. Czebureki 
6. Churros 
7. Kurczak w cieście kokosowym 
8. Paella 
9. Sernik japoński 
10. Missisipi mud cake 
11. Pierożki dim sum 
12. Ile flottante („pływające wyspy”)