Coś dla miłośników kawy w nie tylko klasycznej, pitnej formie ;) A także dla tych, którzy nie lubią zbyt słodkich wypieków. Ciasteczka kawowe są banalnie proste do zrobienia, nieproblematyczne, cudownie kruche i lekko, intrygująco gorzkawe :) Dzieciom na pewno nie posmakują, więc wszystko może zostać tylko dla nas, haha ;) 

Przepis dostała moja mama od znajomej. Niestety nie pamiętam ile dokładnie ciasteczek wyszło mi z tej ilości składników, ale był ich kopiasty talerz :)

CIASTECZKA KAWOWE 

• 300 g mąki, 
• 220 g miękkiego masła, 
• 100 g cukru pudru, 
• 2 łyżki kawy rozpuszczalnej granulowanej, 
• 1,5 łyżeczki ekstraktu z wanilii, 
• ½ łyżeczki cynamonu 

Masło utrzeć z cukrem na puszystą masę. Dodać wszystkie pozostałe składniki i zagnieść ciasto w misce (najlepiej ręką, chociaż strasznie się klei ;) Odrywać kawałki, formować kulki wielkości orzecha włoskiego i lekko je rozpłaszczać w dłoniach. Płaską formę wyłożyć papierem do pieczenia i w niewielkich odstępach kłaść koło siebie placuszki z ciasta (podczas pieczenia ciastka raczej nie rosną ani nie rozlewają się na boki). Piec w 200 stopniach ok. 15 minut, aż zrobią się złociste. 

Niedawno firma Winiary wystartowała z kolejnym konkursem dla blogerów dotyczącym ich nowego produktu „Pomysł na... papirus”. Pomysł sprytny, bo dzięki temu niewielkim wysiłkiem sprawiają sobie w sieci dużą bazę przepisów z wykorzystaniem tegoż wynalazku. Niemniej skuszona nagrodami, szczególnie bonem na zakupy w DUKA, postanowiłam: wezmę udział, co mi szkodzi. 
Podumałam nad przepisami, które spełniałyby regulamin konkursu, zaopatrzyłam się w składniki oraz magiczny "Papirus" i zabrałam się do dzieła. 
Spostrzeżenie nr 1: informacja „PERGAMIN do SMAŻENIA bez dodatku tłuszczu” na opakowaniu może wprowadzać w błąd. Sugeruje bowiem, że przy użyciu papirusu otrzymamy danie bez dodatku tłuszczu, co nie jest prawdą, bo tłuszczem nasączony jest już sam pergamin. Oczywiście producent nie kłamie, gdyż miał na myśli, że po prostu nie musimy wylewać na patelnię własnego oleju ;) 
A jakiż to tłuszcz zawiera "Papirus"? Olej roślinny i... utwardzony tłuszcz roślinny, który może być potencjalnie niebezpieczny dla zdrowia*. Ups. 
 Na jednym z blogów w bardzo pozytywnym świetle przedstawiającym "Papirus" przeczytałam, że do przyrządzenia potrawy tą metodą niezbędna jest patelnia teflonowa. Cóż, mnie się jednak wydaje, że "Papirus" ma sens być stosowany tylko w wypadku, gdy ktoś właśnie NIE MA patelni teflonowej tylko zwykłą, na której smażenie bez tłuszczu (lub nawet z niewielką jego ilością) jest niemożliwe. Bo jeśli mam patelnię teflonową, dokładnie na jedno mi wyjdzie, jeśli sama sobie doprawię swojego kurczaka, lekko posmaruję go olejem i usmażę na suchej już patelni, co zresztą wiele razy już praktykowałam. Jednakowoż wiele osób owijając kurczaka w papier, może odnieść złudne wrażenie, że w ten sposób otrzyma danie zdrowsze. 
Abstrahując jednak od tego nieszczęsnego tłuszczu, byłam na tyle zdeterminowana, że postanowiłam jednak przyrządzić dwie potrawy z wykorzystaniem "papirusu" Winiary: kotleciki rybne dla rodziny, a dla mnie kotleciki brokułowe. I tu uwaga nr 2: niestety nie byłam świadoma, że pergamin posypany jest taką dziką ilością SOLI. Kotleciki rybne, które przygotowałam normalnie, doprawiając je także lekko solą, po usmażeniu były tak wściekle słone, że gdyby wrzucić je do Wisły, to na odcinku Kraków – Tarnobrzeg niehybnie zamieniłaby się w Morze Martwe. 
Gdybym wiedziała, nie soliłabym masy rybnej i cóż... wtedy prawdopodobnie dałoby się te kotlety zjeść. Nauczona przykrym doświadczeniem, do kotletów brokułowych nie dałam już ani mikrograma soli. Zjadłam. Niestety – wciąż były zbyt słone, bym mogła uznać je za smaczne. W smaku dominowała sól, sól i jeszcze raz sól. Jeżeli ktoś na co dzień dużo soli, to pewnie nie pogardziłby takim daniem, ale ja ogólnie solę bardzo oszczędnie, więc nieprzyzwyczajonam do takich smaków. W smaku wyczuwalne były też zioła, wzmocnione dodatkowymi aromatami :) w takim stopniu, że kotlety rybne w smaku praktycznie nie różniły się od brokułowych :D (oczywiście pomijając skalę słoności). 

 I powiem tak: gdybym miała tu napisać jakiekolwiek dobre słowo o "Papirusie", skłamałabym. I gdybym napisała, że go polecam, skłamałabym. Na niczym mi tak nie zależy na blogu jak na autentyczności. Jeśli piszę, że coś było pyszne, że zjadłam z zachwytem, to możecie być pewni, że naprawdę mi smakowało. Ale w tym wypadku tak nie było i równie szczerze o tym piszę. 
 Oczywiście nie posądzam tu innych blogerów, opływających w zachwyty nad "Papirusem", o fałsz. Absolutnie nie! Każdy ma swój smak, swoje preferencje, swój próg wytrzymałości na sól i dodatek aromatów. Po prostu – "Papirus" to nie moja bajka, a moja opinia jest w 100% subiektywna. 

Mimo to, z czystej przekory, podaję przepisy i biorę udział w tym konkursie :P Bo po pierwsze, w regulaminie nigdzie nie jest napisane, że w przepisie z wykorzystaniem "Papirusu" trzeba pisać same miłe słówka i zachwalać tenże produkt, a po drugie, bon na zakupy w DUKA nadal kusi :P Tylko ciekawa jestem czy po mojej opinii mam jakiekolwiek szanse... ;))) 

A jeśli ktoś miałby ochotę na poniższe przepisy - niech robi, ale na własną odpowiedzialność ;) Zaznaczam jednak, że oba dania byłby bardzo smaczne, gdyby nie ta szalona ilość soli w "Papirusie".


KOTLECIKI RYBNE Z KIEŁKAMI I SOSEM JOGURTOWYM Z PESTO 

• 500 g filetów z dorsza, 
• 1 mała cebula, 
• 2 ząbki czosnku, 
• 1 jajko, 
• sok z ½ cytryny, 
• garść kiełków (np. lucerny, brokuła lub rzodkiewki), 
• 3-4 łyżki mielonego lnu, 
• pieprz, 
• „Pomysł na... papirus” z ziołami prowansalskimi 

sos: 

• 1 małe opakowanie jogurtu naturalnego, 
• 1 łyżka bazyliowego pesto, 
• sól i pieprz 

Rybę wraz z cebulą zmielić w maszynce lub ręcznym blenderem. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek, jajko, sok z cytryny, drobno posiekane kiełki, mielony len i wymieszać. Jeśli masa jest zbyt rzadka, dodać więcej lnu lub ewentualnie bułki tartej. Doprawić pieprzem, NIE SOLIĆ. 
Każdy „Papirus” Winiary przeciąć w poprzek na pół. Na każdej połówce układać uformowanego kotlecika, przykryć drugą stroną papirusu. Dzięki temu, że podzieliliśmy papirus na mniejsze kawałki, dużo łatwiej będzie obracać kotlety na patelni. 
Suchą patelnię rozgrzać i ułożyć kotleciki zapakowane w pergamin. Smażyć na średnim ogniu po kilka minut z każdej strony, aż kotleciki będą rumiane. Przełożyć je na talerz i delikatnie zdjąć pergamin.
Przygotować sos: Jogurt wymieszać z pesto, doprawić solą i pieprzem do smaku. 
Gotowe kotleciki podawać z sosem. 


KOTLECIKI BROKUŁOWE Z SOSEM PAPRYKOWYM 

• 1 paczka mrożonych brokułów, 
• 2 duże ziemniaki, 
• 1 ząbek czosnku, 
• 1 jajko, 
• 2 łyżki mąki, 
• 1 łyżka posiekanej natki pietruszki, 
• pieprz, 
• „Pomysł na... papirus” z ziołami prowansalskimi 

sos: 

• 4 łyżki pasty ajwar, 
• 1-2 łyżki jogurtu 

Brokuły ugotować w wodzie lub na parze. Ziemniaki obrać, umyć i ugotować w osolonej wodzie. Oba warzywa zgnieść razem tłuczkiem do ziemniaków lub ewentualnie widelcem. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek, jajko, mąkę i natkę pietruszki. Doprawić pieprzem, NIE SOLIĆ i dokładnie wymieszać. 
Każdy „papirus” Winiary przeciąć w poprzek na pół. Na każdej połówce układać uformowanego kotlecika, przykryć drugą stroną papirusu. Dzięki temu, że podzieliliśmy papirus na mniejsze kawałki, dużo łatwiej będzie obracać kotlety na patelni. 
Suchą patelnię rozgrzać i ułożyć kotleciki zapakowane w pergamin. Smażyć na średnim ogniu po kilka minut z każdej strony, aż kotleciki będą rumiane. Przełożyć je na talerz i delikatnie zdjąć pergamin.
Przygotować sos, mieszając pastę ajwar z jogurtem. 
Gotowe kotleciki podawać z sosem. 



  


* Utwardzony tłuszcz roślinny jest w ostatnim czasie bardzo demonizowany i podnoszony niemal do rangi śmiercionośnego. Wynika to stąd, że może zawierać szkodliwe dla zdrowia izomery trans, które powstają podczas jego produkcji. MOŻE zawierać, ale NIE MUSI, bowiem utwardzony tłuszcz roślinny można produkować na dwa sposoby: metodą uwodorniania (tanią, dawniej powszechnie stosowaną, skutkującą powstawaniem izomerów trans) oraz metodą enzymatyczną – nowoczesną, lecz trzykrotnie droższą, w czasie której szkodliwe izomery nie powstają. Niestety firma Winiary nie podaje na opakowaniu Papirusu informacji o zawartości izomerów trans, więc nie wiadomo, jaką metodą produkowany jest tłuszcz znajdujący się w papirusie.

Jeśli lubicie potrawki w śmietankowych sosach i z dużą ilością warzyw, ten przepis z pewnością Wam posmakuje.
Nie mam pojęcia, kim była Abigail, ale nie da się zaprzeczyć, że wymyśliła fajną potrawę - kurczak duszony z pieczarkami i papryką, w towarzystwie perłowych cebulek, a to wszystko otoczone winnym sosem. To musi być dobre, innej opcji nie ma :)



KURCZAK ABIGAIL
(na 4 porcje)

• 2 duże filety z piersi kurczaka,
• 250 g pieczarek,
• 1 zielona papryka,
• 1 czerwona papryka,
• ½ szklanki cebulek perłowych (marynowanych, ze słoika),
• ½ szklanki białego wina,
• 1 szklanka śmietanki kremówki,
• 1/3 szklanki bulionu z kurczaka,
• 1 łyżka soku z cytryny,
• odrobina gałki muszkatołowej,
• po kilka kropli sosu tabasco i worcester,
• sól i pieprz,
• 2-3 łyżki oleju lub klarowanego masła,
• natka pietruszki do posypania

Pieczarki oczyścić, większe pokroić na kawałki, mniejsze mogą zostać w całości. Papryki oczyścić i pokroić w kostkę.
Kurczaka pokroić w kostkę, oprószyć solą i pieprzem, skropić sokiem z cytryny i obsmażyć na tłuszczu. Przełożyć do miski, a na tej samej patelni podsmażyć pieczarki i paprykę, aż nieco zmiękną. Przełożyć do miski z kurczakiem.
Na patelnię wlać wino i gotować przez 3 minuty na dużym ogniu. Dodać bulion, śmietankę i przyprawy. Zamieszać i gotować przez 5-7 minut, aż sos nieco zgęstnieje. Kurczaka i warzywa, a także cebulki perłowe włożyć do sosu. Zamieszać i gotować na małym ogniu przez ok. 3 minuty. Posypać natką pietruszki.
Do tego dania pasują pieczone ziemniaki albo grzanki z bagietki, ewentualnie ryż.


(źródło: P. Martin „Kuchnia doskonała dla każdego”)

Robiłam już naleśniki czekoladowe i orzechowe, a teraz przyszła pora na kawowe :) Widziałam ten pomysł na kilku blogach, ale w praktyce nie trzymałam się sztywno żadnego przepisu i robiłam „po swojemu”. Jako dodatek podałam serek waniliowy i konfiturę dyniowo-cytrusową i muszę z całą nieskromnością przyznać, że smak całości był powalający :) Subtelna kawowa nuta idealnie skomponowała się ze smakiem pomarańczy... :)


NALEŚNIKI KAWOWE 
(na ok. 12 szt.) 

• 2 szklanki mąki, 
• 1 szklanka mleka, 
• 1-1,5 szklanki wody, 
• 3 jajka, 
• 4 czubate łyżeczki kawy rozpuszczalnej, 
• 1 łyżka kakao, 
• 1 łyżka cukru, 
• 2 łyżki oleju, 
• szczypta soli 

+ dodatkowo serek homogenizowany waniliowy i konfitura dyniowo-pomarańczowa, albo dżem pomarańczowy lub ewentualnie morelowy :) 
+ opcjonalnie cynamon 

Kawę zaparzyć w niewielkiej ilości wrzątku. Wszystkie składniki, wraz z zaparzoną kawą, dokładnie zmiksować, dolewając tyle wody, by ciasto miało odpowiednią konsystencję. Odstawić na pół godziny, aby „odpoczęło” :) 
Usmażyć naleśniki. 
Gotowe naleśniki posmarować dżemem i serkiem, składać w trójkąty lub zwijać w rulony. Można delikatnie posypać cynamonem. 

Krupnik to jedna z zup znienawidzonych przeze mnie w dzieciństwie. W ogóle nigdy nie lubiłam kaszy, więc zupa z kaszą też mi nie smakowała. Aż pewnego dnia... stwierdziłam, że ją lubię. Było to już na studiach. Dojazd na i z uczelni zajmował mi po półtorej godziny w 1 stronę. Zimą wracałam do domu nieźle przemarznięta. Gęsty i sycący krupnik z kawałkami mięsa był jak balsam dla duszy :) 
A Wy lubicie krupnik? :) 

Wczoraj ugotowałam tę zupę pierwszy raz sama, zgodnie z instrukcją rodzicielki :) Jej przygotowanie jest łatwe i nie wymaga wiele wysiłku, jednak zajmuje dużo czasu – zupa gotuje się ok. 3 godzin. Musi dobrze przejść smakiem wywaru, a kasza ma nie tylko zmięknąć – ma się rozkleić, by zupa była zawiesista. Wtedy jest najlepsza. Dlatego ugotowałam od razu wielki gar tej zupy, by wystarczyła na 2 dni :)


KRUPNIK 
(przepis na 8-10 porcji) 

• 1 kg kości cielęcych w kawałkach, 
• 10 szt. skrzydełek z kurczaka, 
• 300 g kaszy jęczmiennej drobnej, 
• 2 duże marchewki, 
• 1 duża cebula, 
• 1 duży korzeń pietruszki, 
• kawałek selera (mniej więcej ¼ sztuki), 
• sól i pieprz, 
• natka pietruszki 

Kości umyć, umieścić w dużym garnku, zalać ok. 3,5 litra wody i zagotować. Zmniejszyć ogień tak, żeby tylko „pykało” i gotować pod przykryciem przez godzinę. Po tym czasie dodać skrzydełka i gotować kolejną godzinę. Marchewkę, pietruszkę i seler obrać i pokroić w kostkę. Cebulę obrać, przeciąć na pół i opalić nad ogniem, aż miejscami zrobi się czarna (tak, jak się to robi na rosół :). Wszystkie warzywa, łącznie z cebulą, wrzucić do zupy. Wsypać kaszę, dokładnie wymieszać, doprawić solą i pieprzem i gotować jeszcze godzinę. Na koniec posypać zupę natką pietruszki. 
Zupę podawać z chlebem.

Podsmażony boczek i odrobina gałki muszkatołowej to chyba najbardziej klasyczny dodatek do brukselki – no, może poza zrumienioną na maśle bułką tartą :) Taką właśnie brukselkę z boczkiem podałam do norweskich burgerów drobiowych i dzięki temu ostatecznie przekonałam się, że brukselka jednak nadaje się do jedzenia i może smakować ;) 


BRUKSELKA Z BOCZKIEM 
(na 3 porcje) 

• 500 g brukselki, 
• 75 g wędzonego boczku, 
• 1 łyżka masła, 
• gałka muszkatołowa, 
• sól i pieprz 

Z brukselki usunąć zewnętrzne zwiędłe liście, a następnie umyć, osuszyć i wyciąć twardą podstawę. Wszystkie główki lekko naciąć od spodu na krzyż, dzięki czemu równomiernie się ugotują. W garnku zagotować wodę, dodać 1 łyżeczkę soli i wrzucić brukselkę. Gotować pod przykryciem ok. 12 minut. Odcedzić. 
Wędzony boczek pokroić w dość drobną kostkę (lub paseczki) i posmażyć w garnku. Dodać masło i wrzucić brukselkę. Całość dokładnie wymieszać i doprawić do smaku pieprzem i odrobiną gałki muszkatołowej.  


 (wg przepisu z magazynu „To jest pyszne” 4/2010) 

Po raz kolejny gotujemy ze wspólnym motywem przewodnim – tym razem były to wytrawne tarty. W końcu udało mi się upiec tę, na którą od dawna miałam ochotę – czyli tartę ze szpinakiem. Klasyczną, z dodatkiem sera ricotta i odrobiną czosnku. Oczywiście, ponieważ wszyscy w domu bardzo lubimy szpinak, tarta znikła w okamgnieniu i zostało po niej już tylko wspomnienie ;) 

Inne wytrawne tarty przygotowali: Maggie, Chantel, Bartoldzik, Panna Malwinna i Mopsik :) 


TARTA SZPINAKOWA 
ciasto: 

• 220g mąki pszennej (u mnie pół na pół tortowa i krupczatka), 
• 110g masła, 
• 1 jajko, 
• 1 łyżka śmietany, 
• szczypta soli 

farsz: 

• 1 paczka (450g) mrożonego szpinaku w liściach, 
• 3 ząbki czosnku, 
• 250g ricotty, 
• 100g śmietany 12% lub 18% (kwaśnej), 
• 3 jajka, 
• sól i pieprz, 
• 2 łyżki oliwy 

Mąkę przesiać na stolnicę, dodać sól i masło. Posiekać nożem, aż powstanie kruszonka. Dodać jajko i śmietanę i szybko zagnieść ciasto. Uformować kulę i włożyć do lodówki na pół godziny. Schłodzone ciasto rozwałkować i wylepić nim dno i boki formy do tarty o średnicy 26 cm. Dno ponakłuwać widelcem. Włożyć do piekarnika nagrzanego do 200 stopni i piec przez 15-20 minut. W tym czasie przygotować farsz: Szpinak rozmrozić i poddusić na oliwie wraz z przeciśniętym przez praskę czosnkiem, aż nadmiar wody odparuje. Zdjąć z ognia. Ricottę, śmietanę i jajka wymieszać razem. Doprawić solą i pieprzem. Wlać do szpinaku i wymieszać. Podpieczone ciasto wyjąć i rozłożyć na nim farsz szpinakowy. Włożyć do piekarnika i piec ok. 35 minut. 


(inspirowane przepisem od Evenki)