Pyszna sałatka zaledwie z kilku składników, która zrobiła małą furorę na Sylwestrze – zrobiła ją jedna z zaproszonych dziewczyn :) Rukola, niebieski ser, migdały i granat doskonale pasują do siebie smakowo, jak i wyglądają bardzo ładnie w swoim towarzystwie. Zatęskniło mi się za tym smakiem i dlatego w sobotę odtworzyłam przepis. Wykonanie banalne, a efekt naprawdę dobry. Polecam :)
SAŁATKA Z RUKOLI, GRANATU I SERA PLEŚNIOWEGO
(4 porcje)
- 1 paczka rukoli,
- 120g sera z niebieską pleśnią,
- garść migdałów pokrojonych w słupki,
- ziarenka z ½ dużego granatu
sos:
- 3 łyżki oliwy,
- 2 łyżki soku z cytryny,
- 1 łyżeczka płynnego miodu,
- sól i pieprz
Rukolę umyć i osuszyć. Ser pokroić w kostkę. Migdały zrumienić na suchej patelni.
Wszystkie składniki sałatki wymieszać w misce.
Oliwę, sok z cytryny i miód wymieszać razem, doprawić solą i pieprzem. Polać sałatkę tuż przed podaniem.
Może zainteresuje Cię również
Palacinky, czyli jeden z najbardziej znanych czeskich deserów. W zasadzie nie różnią się od naszych polskich naleśników, jednak palacinky są podawane prawie zawsze na słodko i prawie zawsze polane czekoladą po wierzchu. Często też towarzyszy im bita śmietana. Nadzienie do palacinek może być różne, przeważnie jest owocowe, ale to nie reguła. Ja swoje palacinky nadziałam budyniem waniliowym. Niby nic specjalnego, ale właśnie takie jadłam podczas mojego pobytu na Słowacji, a jak wiadomo, kuchnia Czech i Słowacji jest pod wieloma względami do siebie zbieżna :)
Z palacinkami wiąże się też pewna historia. Podczas pobytu na Słowacji na zielonej szkole, a miałam wtedy lat 11, karmili nas wyjątkowo podle. Chyba każdy przyzna, że twarde jak podeszwa plastry mięsa w towarzystwie sklejających szczęki knedlików i zwiędniętej surówki to nie jest to, za czym przepadają 11-latki ;) Po mniej więcej tygodniu takiego menu, z grupą przyjaciół zbuntowaliśmy się i tuż przed obiadem, czując już porządny głód, poszliśmy do hotelowej restauracji najeść się czegoś, co odpowiadałoby naszym dziecięcym podniebieniom. Poczuliśmy się z tego powodu strasznie dorośle – pierwszy raz sami, bez rodziców, poszliśmy do prawdziwej restauracji i pamiętam, że byliśmy z siebie mega zadowoleni.
Wybór wszystkich jednoznacznie padł na palacinky z waniliowym budyniem. Były pyszne, wylizaliśmy talerze po czym z szyderczymi uśmieszkami skierowanymi w stronę mniej zaradnych, głodnych kolegów udaliśmy się do stołówki na prawdziwy, zielonoszkolny obiad. Jakież było nasze zdziwienie, kiedy wszystkim podano... identyczne naleśniki jak te, które przed chwilą zjedliśmy... Nie było rady, naleśniki pyszne, nie mogły się zmarnować. Objedliśmy się tak, że nawet do kolacji nie czuliśmy głodu.
A na kolację – niespodzianka – jedyna podczas pobytu zjadliwa kolacja: kluski a la kopytka polane obficie sosem waniliowym. Pyszne i mega sycące. Pamiętam, że oczy wychodziły nam na wierzch z przejedzenia, ale zjedliśmy. Z łakomstwa.
Ciekawa jestem, czy ktoś z moich dawnych kolegów jeszcze to pamięta. Pewnie nie, bo jak mówi mój Połówek, tylko ja jestem tak zboczona żywieniowo, by pamiętać co jadłam dnia X w miejscu Y kilkanaście lat temu :P
CZESKIE PALACINKY
(4 porcje)
- 1 szklanka mąki,
- 1 szklanka mleka,
- 1 niepełna szklanka wody,
- 2 jajka,
- 2-3 łyżki stopionego masła,
- masło lub olej do smażenia
nadzienie:
- 3 szklanki mleka,
- 2 opakowania budyniu waniliowego bez cukru,
- 2-3 łyżki cukru
dodatkowo:
- 60-70g mlecznej lub gorzkiej czekolady,
- bita śmietana
Mąkę, mleko, wodę, jajka i stopione masło zmiksować. Odstawić ciasto na pół godziny, a następnie usmażyć naleśniki.
Budyń przygotować wg instrukcji na opakowaniu, ale dodając tylko 3 szklanki mleka – powinien być dość gęsty.
Połamaną na kawałki czekoladę rozpuścić w miseczce ustawionej nad rondlem z parującą wodą lub w mikrofalówce.
Naleśniki smarować ciepłym budyniem, zwijać w rulony lub dowolnie składać. Polać czekoladą i podawać z bitą śmietaną.
Może zainteresuje Cię również
Do tej potrawy mam duży sentyment. Pierwszy raz jadłam ją na Malcie w restauracji. Później w Toskanii, gdzie gotowaliśmy sobie sami. Zatęskniło mi się za wakacjami, więc przygotowałam je znowu, tym razem we własnej kuchni ;)
MAKARON Z OWOCAMI MORZA W SOSIE POMIDOROWYM
(2 porcje)
- 180g makaronu linguine (może być też spaghetti lub tagliatelle),
- 2 garści mrożonych owoców morza,
- 1 puszka krojonych pomidorów*,
- 2-3 łyżki oliwek (czarnych lub zielonych),
- ½ cebuli,
- 2 ząbki czosnku,
- 100ml białego wina (wytrawne lub półwytrawne),
- 1-2 łyżki oliwy,
- natka pietruszki,
- sól i pieprz
Owoce morza rozmrozić.
Na patelni rozgrzać oliwę i zeszklić na niej posiekaną cebulę. Dodać posiekany czosnek i owoce morza. Smażyć minutę, po czym wlać wino. Dusić 2-3 minuty. Dodać pomidory i pokrojone oliwki. Doprawić solą i pieprzem. Gotować 5-7 minut, aż sos trochę odparuje i się zagęści. Na koniec dodać posiekaną natkę pietruszki.
Makaron ugotować wg przepisu na opakowaniu, odcedzić, wymieszać z sosem i od razu podawać.
Na wierzchu można dodatkowo posypać natką.
*w sezonie letnim koniecznie użyjcie świeżych pomidorów, uprzednio sparzonych i obranych ze skórki :)
Może zainteresuje Cię również
Nie jestem niestety jakąś wielką fanką kaszy jaglanej, ale te placuszki smakowały mi ogromnie. Są po prostu przepyszne, a z prażonymi jabłkami to już w ogóle niebo w gębie ;) Na dodatek są meeega sycące.
To świetna alternatywa dla zwykłych śniadaniowych pankejków (które w sumie i tak robię raz na ruski rok, bo rano jestem zbyt leniwa :P ). Te placki są niestety trochę bardziej czasochłonne, ale kaszę ugotowałam poprzedniego dnia, a rano tylko zmiksowałam i dodałam resztę składników.
Pierwotnie chciałam, aby placki były bez mąki pszennej, na samej tylko migdałowej, ale okazało się, że nie było możliwości usmażyć choć jednej sztuki, wszystko się rozwalało. Bezglutenowcy mogą próbować z mąką ryżową. Może się uda... a próbować warto ;)
PLACKI MIGDAŁOWO-JAGLANE
(2 porcje)
- 4 czubate łyżki kaszy jaglanej,
- 1 jajko,
- około 150ml mleka,
- 3 łyżki mąki migdałowej (bardzo drobno zmielonych migdałów),
- 2 łyżki mąki pszennej (pełnoziarnistej lub zwykłej),
- 1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia,
- 2 łyżki ksylitolu lub cukru,
- ½ łyżeczki cynamonu,
- olej do smażenia
sos jabłkowy:
- 2 małe jabłka,
- ½ laski cynamonu lub szczypta mielonego,
- odrobina soku z cytryny,
- 1 łyżeczka miodu (opcjonalnie),
- 1 łyżeczka mąki ziemniaczanej
Kaszę jaglaną przelać wrzątkiem na sitku.
W rondlu zagotować 1 szklankę wody, na wrzątek wrzucić kaszę. Gotować na małym ogniu pod przykryciem przez 15-20 minut, po czym zdjąć z ognia i zostawić, by kasza wchłonęła resztę wody. Wystudzić.
Do kaszy dodać mleko i jajko, całość zmiksować na gładką masę. Dodać mąkę migdałową i pszenną, cynamon oraz proszek do pieczenia, dokładnie wymieszać. Masa powinna być dość gęsta.
Na patelnię wylać niewielką ilość oleju i rozetrzeć go ręcznikiem papierowym. Smażyć na niezbyt dużym ogniu placuszki.
Jabłka obrać, pokroić w drobną kostkę. Włożyć do rondla, dodać cynamon, sok z cytryny i ok. ½ szklanki wody. Dusić pod przykryciem 10 minut, aż jabłka zmiękną. Dosłodzić miodem wg uznania. Mąkę ziemniaczaną wymieszać z niewielką ilością zimnej wody i stopniowo wlewać ją do jabłek, mieszając, aż sos uzyska pożądaną konsystencję.
Ciepłe placuszki podawać z sosem jabłkowym.
Może zainteresuje Cię również
Steki wołowe z sosem z zielonego pieprzu to klasyka kuchni włoskiej. Kiedy więc zakupiłam polędwicę wołową, od razu wiedziałam, że muszę wypróbować tę potrawę. Śmietanka kremówka łagodzi nieco ostrość pieprzu, niemniej sos i tak wychodzi dość pikantny, ale bardzo oryginalny i ciekawy w smaku. Myślę, że warto przynajmniej raz w życiu spróbować tego dania – no, chyba, że bardzo nie lubi się pieprzu ;)
POLĘDWICA WOŁOWA W SOSIE Z ZIELONEGO PIEPRZU
(2 porcje)
- 2 grube plastry polędwicy wołowej (150-200g każdy),
- szczypta igiełek rozmarynu,
- 1 ząbek czosnku,
- 50 ml brandy lub koniaku,
- 100ml śmietanki kremówki,
- 3 łyżeczki marynowanego zielonego pieprzu,
- 2 łyżki oliwy do smażenia,
- sól morska i świeżo mielony pieprz
Mięso umyć, osuszyć, natrzeć czosnkiem, rozmarynem i pieprzem. Odstawić na godzinę. Obwiązać krawędzie nicią, aby podczas smażenia filety zachowały kształt.
Na patelni rozgrzać oliwę i obsmażyć mięso po 2 minuty z każdej strony. Oprószyć solą i włożyć do piekarnika nagrzanego do 180 stopni na około 8 minut (czas zależy od grubości filetu i preferowanego stopnia wysmażenia mięsa).
W tym czasie na tę samą patelnię wlać alkohol i dodać pieprz. Wymieszać, zeskrobując z dna pozostałości po mięsie. Sos podpalić na chwilę – ale nie jest to obowiązkowe, jeśli się obawiacie ;)
Wlać śmietankę, doprawić solą i pieprzem. Chwilę podgrzewać, aż sos się zredukuje i zagęści.
Gotowe steki umieścić na talerzach i polać sosem.
Ja do tego dania podałam lekką sałatkę z miksu sałat i pieczone ćwiartki ziemniaków.
Może zainteresuje Cię również
Za sprawą pasty tikka, którą kiedyś przygotowałam, stworzyłam szybki obiad, w którym Indie spotykają się z Włochami. Prosty makaron z kurczakiem w towarzystwie bardzo aromatyczniej, pikantnej przyprawy zamienia się w całkiem niebanalną potrawę :)
 |
| makaron z kurczakiem tikka |
MAKARON TIKKA Z KURCZAKIEM
(2 porcje)
- 180 g makaronu (u mnie penne),
- 1 filet z piersi kurczaka,
- ½ cebuli,
- 1 ząbek czosnku,
- 1 czerwona papryka,
- 180g gęstego jogurtu (typu greckiego),
- 1-2 łyżeczki pasty tikka (wg uznania),
- 1 łyżeczka koncentratu pomidorowego,
- 1 łyżka oleju lub oliwy,
- świeża kolendra lub natka pietruszki,
- ewentualnie pieprz i sól
Cebulę drobno posiekać. Paprykę oczyścić i pokroić w małą kostkę. Mięso umyć, osuszyć i również pokroić na małe kawałki.
Na patelni rozgrzać olej lub oliwę i wrzucić cebulę. Gdy się zeszkli, dodać paprykę i kurczaka, przeciśnięty przez praskę czosnek, pastę tikka i koncentrat pomidorowy. Smażyć, aż kurczak będzie gotowy. Wówczas zmniejszyć ogień i dodać jogurt. Lekko podgrzać, nie dopuszczając do zagotowania. Ewentualnie doprawić do smaku solą i pieprzem.
Makaron ugotować wg przepisu na opakowaniu, odcedzić i od razu wymieszać z sosem. Na koniec posypać kolendrą lub natką pietruszki.
Może zainteresuje Cię również
Bardzo smaczne paszteciki, które w świetny sposób pozwalają wykorzystać mięso z rosołu. Są doskonałe jako dodatek do czerwonego barszczu :)
Ich dodatkową zaletą jest to, że po upieczeniu można je bez problemu mrozić, a przed podaniem wystarczy włożyć do piekarnika na około 15 minut.
PASZTECIKI Z MIĘSEM
ciasto:
- 4 szklanki maki,
- 1 opakowanie drożdży instant,
- 250g masła lub margaryny,
- 250g kwaśnej śmietany 18%,
- 3 żółtka,
- 1 łyżeczka cukru,
- spora szczypta soli
farsz:
- ok. 400g mięsa z rosołu,
- ok. 500g mielonej wieprzowiny,
- 2 białka,
- 1 duża cebula,
- 2 łyżki oleju,
- sól i pieprz,
- słodka i ostra papryka w proszku,
- majeranek,
- odrobina gałki muszkatołowej
dodatkowo:
- 1 roztrzepane białko do posmarowania,
- do posypania: sezam, mak, kminek lub czarnuszka
Cebulę drobno posiekać. Na patelni rozgrzać olej, zeszklić cebulę, dodać mielone mięso i smażyć, aż mięso zrobi się brązowe. Zdjąć z ognia i nieco przestudzić. Mięso z rosołu zmielić w maszynce i dodać do posmażonego mielonego. Doprawić solą, pieprzem, majerankiem, papryką w proszku i odrobiną gałki. Dodać 2 białka jaj. Całość dokładnie połączyć.
Masło lub margarynę posiekać na stolnicy wraz z mąką. Dodać sól, cukier, śmietanę, żółtka i drożdże. Wyrobić miękkie ciasto.
Ciasto podzielić na kilka porcji. Każdą porcję rozwałkować na pasek o szerokości 15 cm i grubości 0,5 cm. Farsz ułożyć wzdłuż i zwinąć rulon, układając „szwem” do dołu. Posmarować białkiem.
Za pomocą ostrego noża pokroić na ukośne paszteciki. Posypać je sezamem, makiem lub czym jeszcze chcemy ;)
Paszteciki ułożyć na blasze wyścielonej papierem do pieczenia w niewielkich odstępach.
Piec w 160-170 stopniach przez 15-20 minut, aż wierzch będzie rumiany.
(na podstawie przepisu z tej strony)
Może zainteresuje Cię również
